Het briefje dat ik in mijn postbus vind is kenmerkend: een uitnodiging om kennis te nemen van recent werk, een kleurenkopietje voor vrienden. Ik ken haar uit een ver verleden, een krachtige kunstenaarspersoonlijkheid zonder enige kapsones die haar eigen plan trekt.
Ik herinner me een gedenkwaardige tocht naar Kassel, met Monnie Paashuis en Anna Carlier, Anna is ook zo'n unieke eenling in het Doetinchemse. Beide dames waren, net als ik, zij het op geheel andere wijze, getroffen door de performances van Wencke Mühleisen bij die Dokumenta. Die theatrale kunstgebeurtenissen wortelden in de Wiener Aktion, en de acties waren er op gericht het mannelijke deel van het publiek te confronteren met hun atavistische levenshouding. Als mannelijk toeschouwer liep ik het risico te worden geselecteerd om door Wencke te worden rondgeleid als hond met een halsband om, bereid te worden voorzien van pek en veren, uiteraard zonder kleren aan.
Mogelijk klinkt het nu mallotig, maar we spreken hier van de vroege zeventiger jaren van wat nu de vorige eeuw is. De boodschap van Wencke Mühleisen, dat, wie niet in staat was om op het toneel een rol te spelen die bevrijdde van stereotype en aangeleerd gedrag , blijk gaf van gevangen te zitten in kleinburgerlijkheid, was destijds voldoende aanleiding om heren uit het gezelschap zich te doen begeven in situaties waarin voor het publiek vervangende schaamte zich afwisselde met slecht te verwerken vreugde dat men zelf niet uitverkoren was. Aanwezigheid alleen al was een blijk van moed waarop ik mij nu nog wel wil beroepen: ik had de sigaar kunnen zijn.
Anna Carlier en Monnie Paashuis zagen in de ervaring opgedaan tijdens de Dokumenta aanleiding om af te reizen naar de Friedrichshof om kennis te nemen van de de daar gevestigde commune die onder leiding van de kunstenaar Otto Muehl, hoofdfiguur in de Wiener Aktion, gestalte gaf aan de nieuwe bevrijde samenleving. Beiden beschikten over voldoende gezond verstand om waar te nemen dat er iets mis was met de samenlevingsvoorschriften in die woongemeenschap en keerden huiswaarts. Otto Muehl heeft een proces aan zijn kont gekregen wegens sexueel misbruik van minderjarigen en heeft daarvoor zes jaar gezeten. De guru bleek gevangen te zitten in zijn eigen atavisme en daarin een hele woongemeenschap mee te slepen. Een saillant detail wat die commune betreft is dat de financiering ervan in handen was van bekwame leden die in Amsterdam speculeerden op de beurs en miljoenen ophaalden daarmee. De dependance in Amsterdam was niet alleen actief op de beurs maar ook op kunstzinnig gebied onder de heel Nederlandse naam "Vol Sap."
Monnie Paashuis en Anna Carlier organiseerden ooit een workshop in Anna's atelier in Hummelo waarbij een goed betaalde kunstenaar van "Vol Sap" overigens vrij obligate schilderopdrachten gaf.
Waarom vertel ik dit? Aan de rand van het Doetinchemse kunstgebeuren organiseert een Doetinchemse kunstenaar een open atelier waarin zij recent werk laat zien. Haar werk raakt aan de kunstgeschiedenis op een manier waarop weinigen in dat Doetinchemse zich kunnen beroepen. Tegelijkertijd is het werk, voor zover ik nu in die uitnodigingskopie kan zien, van een vrijheid die immer getuigt van waar het om gaat: het brein verheugt zich in wat er gebeurt met penseel en verf. Gaat dat zien! 21 november 13- 17.00 u. Deilhorst 68 7009 LH Doetinchem
Wencke Mühleisen is later hoogleraar geworden in Noorwegen. Iets met "gender studies."
Berichten
0 reacties:
Een reactie plaatsen