Neo-eclecticisme

Een splinternieuwe notabelenwoning aan de Veemarkt te Doetinchem

Het is een duur pand. Ambachtelijk gebouwd, met decoratief metselwerk, deftig met erker en ingangspartij.De mansardekap is voorzien van dakkapellen. De uitkragende dakrand wordt ondersteund met solide getimmerde, bijna gebeeldhouwde schoren.
Dit pand staat aan de Veemarkt in Doetinchem, op een gebied dat recentelijk is kaalgeslagen. Het wekt de indruk een overblijfsel te zijn van een voorbije eeuw, zo rond 1900, de tijd dat arbeiders petten droegen en kantoormensen hoeden.
Het gebouw is echter gloednieuw. Maar het overtuigt mij niet in alle opzichten. Zo verjongen de maten in de gevel niet van onder naar boven. Daardoor lijkt de onderste verdieping wat in elkaar te worden gedrukt door de massa van de kap en de bovenliggende verdieping. Ook lijken materialen soms verdacht op moderne geperste platen.
De stijl van de villa is wat onbepaald. Geen Art Nouveau, geen Art Deco. Maar dat geldt voor meer oude stadsvilla's in Doetinchem. De architect putte vrijelijk uit een dik stijlenboek en componeerde een fraaie gevel die voldeed aan de diepste wens van de klant: op stand wonen.
De vier schoorstenen zijn hilarisch. Wat gaat erdoor? De uitlaatgassen van de centrale verwarming, de zuurkoollucht uit de keuken, frisse lucht voor de klimaatinstallatie, en de vierde bedient een open haard, vermoed ik.
Dat dit gebeurt in het centrum van Doetinchem, dat wij het laten gebeuren, dat markeert de dood van het modernisme in de architectuur. Het heeft ook niets van de vreugde van postmodernistisch teruggrijpen met humoristische reminiscenties aan het verleden. Er is geen spoor van elan, van het proberen van nieuwe betekenis voor een andere tijd. Het is geen architectuur. Het is decorbouw voor het decorum. Het is de dood in de pot.
De klok is opgehouden met tikken.
Geen toekomst.